فیلوجامعه‌شناسی


• بیانیه فیلوجامعه‌شناسی: در شرایطی كه نوعی تغییر بنیادین در جهان‌نگری انسان مدرن در حال روی دادن است، نظریه‌های جامعه‌شناسی و اصل جامعه‌شناسی اثباتی نیازمند تجدید نظر می‌نُماید؛ نوعی تجدید نظر اصولی در فلسفه علوم اجتماعی، و پیوند دادن این تجدید نظر با دستاوردهای جامعه‌شناسی تجربی لازم است.

• مقاومتی كه تا چندی پیش، بر سر راه این تحول در جامعه‌شناسی ایران به چشم می‌خورد، در سایر رشته‌های علوم اجتماعی و انسانی، همچون علوم سیاسی، تاریخ‌شناسی، جغرافیا، اقتصاد و روانشناسی مشهود نبود. در علوم سیاسی، موضوع فلسفه و اندیشه‌های سیاسی به عنوان بخش مهمی از نظریه سیاسی محسوب می‌شود و كمك زیادی به ادراكات تجربی ما از موضوعات سیاسی نموده است؛ موضوعاتی همچون قدرت، مشروعیت، فساد، عدالت، انصاف و…. همینطور در زمینه روانشناسی، ادراكات فلسفی در مورد آگاهی، خویشتن، ساختار روانی، و… نیز به كمك آمده‌اند. در زمینه سایر رشته‌های علوم انسانی، پایه، فنی و… نیز به همین ترتیب است.

ادامه مطلب...

مقالات و يادداشتهاي روز

تاریخ اروپا(بخش اول)

فرستادن به ایمیل چاپ


Encartaادامه مطلب...


///دوران ما قبل تاریخ و باستان

هومو ساپینس‌ها1 (انسان‌های جدید)، نخستین بار در اروپا، در اواخر دورة پالئولتیك2 (عصر سنگ قدیم) ظاهر شدند. آنها انسان‌های گردآور خوراك بودند كه جلوه‌های قابل توجهی از هنر را طی 25000 تا 10000 سال پیش، در بیش از 200 غار (در اسپانیا و فرانسه) از خود به جای گذاردند. حدود 10000 سال پیش، در پایان دورة پلایستوسن3 (نزدیكترین عصر یخبندان)، آب و هوا رو به بهبود نهاد و رفته رفته، به وضع آب و هوای امروزی نزدیك شد. در این هنگام، انسان‌های نئولتیك4 (عصر نوسنگی) اقتصاد‌های كشاورزی پدید آوردند كه خصوصاً در نواحی بالكان و دانوب (در فرهنگ‌های مشهور به فرهنگ استارچوو5– نزدیك بلگراد در صربستان امروز– و فرهنگ دانوبی) متمركز بود. در جنوب بالكان، فرهنگ سسكلو6 (در تِسالی7) در 5000 سال پیش از میلاد اشكال پیچیده‌ای از شهر‌های اولیه را ایجاد كردند، این فرهنگ به نوبه خود، به فرهنگ دیمینی8 (این نیز در تسالی) منجر شد كه با قصبات برج و بارودار شناخته می‌شود. حفاری‌ها در بالكان نشان داده‌اند كه مس در این ناحیه در حدود 4000 سال پیش، در میان فرهنگ وینکا9(3000-4500 سال پیش از میلاد) به كار رفته است. در همین زمان تجارت بویژه تجارت از مبدأ بالتیك بیش از پیش اهمیت می‌یافت. در اروپای مركزی (بوهمیا10)، انبار‌های بزرگ مس و قلع منجر به تكنولوژی برنز در خلال سومین هزاره قبل از میلاد شد.
      معمولاً گور پادشاهان یا اشراف در این دوره توسط پشته‌‌ها یا مقبره‌هایی پوشیده می‌شد، اما از اواخر هزاره دوم ق.م. تغییری روی داد؛ خاكسترسازی اجساد معمول گردید و دفن كوزه حاوی خاکستر (در میدان كوزه‌ها) رسم شد.

////ورود هند و اروپاییان

پژوهش‌ها دقیقاً منشأ زبان‌های هند و اروپایی را كه در غالب ممالك اروپایی بدان‌ها تكلم می‌شود، معلوم نکرده‌اند. برخی متخصصان معتقدند كه فرهنگ كورگان11 كه در شمال دریای سیاه در حوالی 2500 سال ق.م. آغاز گردید، همان فرهنگ هند و اروپایی نخستین است. بر اساس این تئوری، هندواروپاییان، به سوی اراضی بالكان هجوم آوردند، و در این ناحیه در حوالی 2200 ق.م. مستقر شدند؛ سپس در سراسر اروپا گسترش یافتند. بنابراین، مردم عصر برنز میانی در بالكان و اروپای مركزی به زبان‌های هندواروپایی سخن می‌گفتند. صرفنظر از تمدن‌های كرِت و یونان، در دو هزار ق.م.، بیشتر اروپای عصر برنز بی‌سواد بوده‌اند.
      نخستین تمدن اصلی كه در اروپا بلوغ یافت، تمدن كرِت در دو هزار پیش از میلاد بود. این جامعه عصر برنز كه پس از پادشاهی افسانه‌ای مینوس12، مشهور به تمدن مینوآن13 شد، در حوالی 1600 ق.م.، مغلوب تمدن اژین14 شد. زمان ورود نخستین مهاجمان یونانی به سرزمین یونان محل مناقشه است. بسیاری بر سر تاریخ تقریبی 1900 ق.م. توافق دارند. در 1400 ق.م. این یونانیان كه پس از ایجاد شهر اصلی‌شان به نام مایسنی15 به مایسنی‌ها موسوم شدند، اراضی دوری16 را تصرف كردند. تمدن مایسنی روابط تجاری با خاورمیانه و بریتانیا داشت. اما پس از 1200 ق.م.، جامعه مایسنی تقریباً به كلی مضمل شد. وقوع این اضمحلال، به علت تاخت و تازهایی كه از جانب شمال، یحتمل از سوی یونانیان دوری كه از لحاظ فرهنگی كمتر توسعه یافته بودند، اما زبان سلاح آهنین را خوب بلد بودند، واقع شد. بنابراین، آغاز عصر آهن در یونان با قهقرای فرهنگی مصادف شد.

آخرین بروز رسانی در جمعه, 01 مرداد 1389 ساعت 20:32 ادامه مطلب...

ده راه برای آنکه به دست خودتان، سازمان و مدیریت خود را منهدم کنید

فرستادن به ایمیل چاپ

اقتباس از استیو توباک
پنجشنبه پانزده جولای دو هزار و ده، مطابق با بیست و چهار تیر هشتاد و نه


استیو توباک، مشاور، نویسنده و مدیر ارشد صنعتی با سابقه‌ای متجاوز از بیست سال مدیریت صنعتی در سانتاکلارای کالیفرنیا(عظیم‌ترین تمرکز فعالیت تکنولوژیک در جهان) است.

← الکل، یا مواد مخدر مصرف کنید؛
← جاسوسی کنید؛
← لایی بکشید و برای خود منافع نامشروع بجویید؛
← اسناد محرمانه خود را جایی بزارید که هیچ کس نبینه! (حتماً یکی خواهد دید!)؛
← بین کارمندان خود فرق بگذارید یا از آنها سوء استفاده کنید؛
← لج کنید؛
← دروغ بگید؛
← از محصول کار کم بذارید؛
← به بهانه‌ای بگید: ”دیگه کار نمی‌کنم و نمی‌تونم ادامه بدم“؛
← روی اعصاب یه کارمند عصبی راه برید.

آخرین بروز رسانی در پنجشنبه, 31 تیر 1389 ساعت 12:00

فلسفه صلح

فرستادن به ایمیل چاپ

ادامه مطلب...حامد دهخدا


← برای صلح، اول باید از ”سروشیسم“ خلاص شویم.
← سازه نظری سروش، که رکن احیای کارگزار در کالبد روشنفکر بود، ظاهراً برای صلح ساخته شد، ولی از آن، برای جنگ بهره‌برداری گردید.
← تنها تقصیر سروش نبود که از سازه صلح، برای جنگ استفاده کرد، بلکه اصل سازه فلسفی او نیز بیمار بود؛ اساساً فلسفه صلح نبود. صلح‌نما بود. ایده او متناقض بود. در عین حال که بدواً به عنوان ابزار صلح ”تبلیغ“ می‌شد، اما سویه‌های نیرومندی از خشونت در آن فعالیت می‌کرد. از آن، به عنوان یک ابزار فاشیستی برای سوار شدن بر قدرت و سپس انحلال نردبان استفاده می‌شد. بر مبنای الگوی هیتلر، برای نابود کردن رایشتاگ پیش می‌رفت.
← سازه نظری سروش، متناقض بود. هم ادعای فیصله‌بخشی ”قاطع“ مناقشات فلسفی بر سر رئالیسم را داشت، و هم کار رئالیسم را اینگونه فیصله می‌داد که می‌خواست همه را متقاعد کند تا بپذیرند که حقیقت واحدی وجود ندارد، الا حقیقت و رئالیسم ”سروشیسم“.
← در مقابل سروشیسم، که به فقدان قدر مشترک برای فهم متقابل تأکید می‌کند، و نسخه ”فارسی“ پست‌مدرنیسم معرفت‌شناختی محسوب می‌شود، رکن سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“، تأکید بر تفاهم و درک متقابل است.
← نوع بشر، با وجود گوناگونی چشمگیری که میان تمدن‌ها و دولت‌ها وجود دارد، از دیرباز، خواهان رسیدن به هماهنگی در پهنه جهان بوده است. این آرزوها، جهانی را به تصویر می‌کشیدند که می‌شد بدون از بین رفتن سرزندگی اجزاء، هماهنگی را در کل آن ترویج کرد. برای برقراری این هماهنگی، کاری از دست قدرت‌های اقتصادی و سیاسی برنمی‌آید. در گرفتن نیروها و برخوردهای پس از پایان جنگ سرد، مانند آنچه در قفقاز، بالکان، و شرق و غرب افریقا شاهدش بودیم، بیانگر آشوب زده بودن آن نوع هماهنگی است که در دوران جنگ سرد به دست ابرقدرت‌ها بر جهان تحمیل شده بود. سرنوشت اتحاد کارگزار و روشنفکر در ایران نیز مؤید این مطلب است. اگر دنیا را به دست آنان بسپارند، در ته دیگ حیات انسانی، چیزی جز نبرد سخیف گرگ‌ها نمی‌ماند.
← هسته اصلی گفتگوی انسانی، پذیرش ارزش‌های مشترک انسانی، و تلقی آن به عنوان آغاز رشد است. سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“، در عین پذیرفتن تفاوت‌ها، به تفاوت‌ها و تفرقه ها راضی نمی‌شود. اعضای ”امت“ باید در عین به رسمیت شناختن تفاوت‌ها، پایبند به ارتقاء هماهنگی باشند.
← سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“، اساساً از ایجاد جامعه‌ای صلح‌جو‌تر(و نه وارفته‌تر) هواداری می‌کند. پشتیبانی از نوع فراگیرتر و ”پاسخگو“تری از ”حقوق فردی“، با تشویق ”امر به معروف و نهی از منکر“ همراه است. افراد، در حالی که کوشش می‌کنند تا یکدیگر را همانند خود بدانند، در عین حال، خود را مسؤول خویشتن، و حتی دیگران هم می‌شمرند. بنابراین، با تربیت اسلامی، تلفیق پخته‌ای از آزادی و مسؤولیت به بار می‌آید، و این، زمینه لازم برای ”صلح“ است.
← بله؛ تأکید می‌کنم. بسیار تأکید می‌کنم؛ ”تلفیق پخته آزادی و مسؤولیت، زمینه لازم برای صلح است“. نبود این تلفیق پخته بوده است که تلاش‌ها برای ارتقاء صلح را تاکنون بی‌فرجام ساخته است.
← اگر فقط به آزادی فکر کنیم، به صلح نمی‌رسیم، و اگر فقط به مسؤولیت بیندیشیم، از جبر سر در می‌آوریم. تا افراد به آزادی خود و دیگران احترام نگذارند، طعم انسانیت را نخواهند چشید، و تا مسؤولیت‌پذیر و ایثارگر نگردند، آزادی یکی موجب عذاب دیگری خواهد بود.
← تلاش‌های جمعی برای دستیابی به الگوهای انسانی ارتباط و تربیت، خیلی پیش از این شدت گرفته است و به جاهایی رسیده است که از آن، بوی تقدیر الهی به مشام می‌رسد. داده‌های متعددی نشان می‌دهند که فرامادیگری، معنویت، و رویگردانی از نگاه منحصراً مادی به جهان، که همگی جنبه‌های مختلف به تنگ آمدن از سیطره نوع کارگزار و جنس روشنفکر در سرتاسر جهان است، عمومیت یافته، و می‌تواند در هر سطح و مقیاسی یک نقطه عظیمت مؤثر برای گفتگو محسوب شود.
← معلوم شده است که از نظر فلسفی، جامعه‌شناختی، روانشناختی، سیاسی و اقتصادی، مشترک‌تر از هر ویژگی دیگر میان ابناء بشر، همان دغدغه مادیگری است. بحران تمدن معاصر بشری تا حد قابل ملاحظه‌ای بازتاب عدم توازن ژرف و فراگیر بین مادیت و معنویت است. به دیگر سخن، تمدن بشر با مشکلی روبروست که می‌توان آن را ”کمبود اساسی معنویت“ نامید؛ کمبودی که مغز درد ما از فقدان آزادی، برابری، همبستگی، تحمل، احترام به طبیعت و مسؤولیت‌پذیری مشترک را تشکیل می‌دهد. کمبود معنویت است که سقوط رضایت از زندگی اجتماعی را نزد ما، به رغم بیشتر شدن ساز و برگ زندگی، موجب شده است.
← ریشه این کمبود معنویت، با توسعه تاریخی تمدن بشری در هم تنیده شده است. اساس گرفتاری امروز تمدن  بشر با نحوه خاص و منحرف بسط مدنیت، طی چهار سده گذشته، در هم بافته شده است. تمدن خدامحور سده‌های میانی جای خود را به عالم انسان‌محور دوران روشنگری داد. اکنون، جهانیان از این می‌ترسند که علم بخواهد بدون آنکه صلاحیت آن را داشته باشد. جای خدا و بشر را با هم بگیرد(مثلاً ببینید که در سرتاسر دنیا، چگونه بوروکراسی جای تئوکراسی و دموکراسی را گرفته است). این نگرانی خصوصاً از آن روست که علم محض، وجه بزهکار و غیراخلاقی خود را عیان کرده است و نشان داده که ”اخلاق ندارد“.
← سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“، فرض را بر ضرورت کنش و واکنش میان قطب‌های معنوی همه تمدن‌ها می‌گذارد. به نظر می‌رسد که امر به معروف و نهی از منکر، اگر درست و بر مبنای ”لعلک باخع نفسک“ درک شود، می‌تواند همچون نیروی یکپارچه کننده بالقوه‌ای به ایجاد احساس اشتراک معنوی میان تمدن‌های مختلف بشری یاری رساند. این حس معنوی و برادری می‌تواند موجب ترویج احساسات غیرمادی عشق، مهربانی و بالاتر از همه، انصاف شود. یعنی هر فرد قادر شود خود را فارغ از مقاصد نفع‌طلبانه جای همنوع خویش قرار دهد.
← علم و تکنولوژی شاید بتواند میلیون‌ها بیماری را که از سرطان و ایدز رنج می‌برند درمان کند، ولی در جای دیگر، تهدید علیه بشریت را نیز دامنه‌دارتر می‌سازد. شاید آگاهی از وجود نیروهای نادیده بزرگی که خارج از کنترل بشرند به درمان تن بیماران کمکی نکند، ولی نیرویی که این آگاهی در قلب و روح انسان‌ها ایجاد می‌کند، می‌تواند با این توهم که پیشرفت مادی، هدف غایی بشریت است مقابله کند. همین توهم پیشرفت نامحدود مادی بود که بشریت را گرفتار دو جنگ جانسوز، تراژدی‌های هیروشیما و ناگازاکی که زبان از بیان آنها قاصر است، زوال محیط زیست، شکاف دم‌افزون میان ثروتمندان و تهیدستان، و گسترش جنگ‌افزارهای نابودی جمعی ساخت. پیشرفت علم و تکنولوژی‌های جدید ممکن است یک عطیه باشد، ولی اگر آنها را به شکلی مؤثر مهار و کنترل نکنیم، می‌تواند مایه هلاک بشریت گردد.
← چه باید کرد؟ چه نوع فرامادیگری به حد کافی پخته و قابل اتکاء است تا بتواند جلوی خطاهای فاحش ما را بگیرد؟ تمدن بشری همواره در قالب نوعی دین، جویای آرامش معنوی بوده است. طی چند هزار سال، ادیان، بیش از فلسفه و علم، تشنگی بشر را برای رسیدن به حقیقت مطلق و ایمان برتر، سیراب کرده‌اند. گمان نمی‌کنم که ترجمه دیوان جلال‌الدین رومی، از سر اتفاق، از پرفروش‌ترین کتاب‌ها در ایالات متحده باشد. درست خواندید؛ در ایالات متحده امریکا، نه در ایران یا ترکیه یا کشور اسلامی دیگر، در ایالات متحده امریکا. این آمار سخن می‌گوید؛ یعنی، فرامادیگری که امروز جهان را فراگرفته و فعلاً با سرگرمی‌های روانشناسانه تشفی می‌یابد، به دنبال یک سایه‌بان مقدس و مطمئن می‌گردد.
← شاید آفتاب دین حنیف ابراهیم خلیل(ع)، از ”غرب“ در حال طلوع باشد... شاید...
← توضیحات بیشتری دارم كه از این پس خواهم گفت...

شیوه‌نامه جمع و جور تهیه گزارش چکیده متون

فرستادن به ایمیل چاپ

اقتباس از Write Source


• گزارش چکیده، نوشته‌ای است که فکر اصلی یک اثر بزرگتر را خلاصه و مطرح می‌کند.

   • مراحل تهیه گزارش چکیده:
   • نخست متن اصلی را یک بار بخوانید تا دیدگاهی کلی راجع به آن به دست آورید؛
   • متن اصلی را یک بار دیگر بخوانید و زیر نکات مهم آن خط بکشید یا از نکات مهم یادداشت‌برداری کنید؛
   • نکات مهم را مرور کنید، و فکر اصلی متن را شناسایی کنید.

• نگارش چکیده:
   • فکر اصلی متن را عنوان چکیده خود قرار دهید؛
   • تنها نکات کلیدی لازم برای فهم فکر اصلی متن را بنویسید؛
   • متن چکیده را طوری تنظیم کنید که حدود یک سوم یا کمتر از حجم متن اصلی را داشته باشد؛
   • ارجاعات به متن اصلی را سامان دهید.

آخرین بروز رسانی در یکشنبه, 20 تیر 1389 ساعت 15:19

شیوه‌نامه جمع و جور تهیه گزارش تحقیق

فرستادن به ایمیل چاپ

اقتباس از Write Source


• گزارش تحقیق، اطلاعاتی را از شماری منابع به دست می‌دهد، و در نهایت به فهرست منابع ختم می‌شود.

• انتخاب موضوع تحقیق:
   • بسیاری از موضوعات تحقیق از یک میدان پژوهشی کلی استنباط و استخراج می‌شوند.
   • فهرستی از موضوعات کلی، ذیل یک میدان پژوهشی، می‌تواند به انتخاب موضوع کمک کند. این فهرست را می‌توانید از عناوین مقالات، اولویت‌های پژوهشی مؤسسات پژوهشی، فهرست مطالب منابع مرجع، گفتگو با کارشناسان آن فن، و... پیدا کرد.

• تحقیق در اطراف موضوع تحقیق: پس از انتخاب موضوع تحقیق، می‌توانید تحقیق را شروع کنید. دو نوع منبع تحقیق وجود دارد:
   • منابع اولی
   • منابع ثانوی

• پرداختن به منابع اولی:
   • منابع اولی، منابع اصلی یا تجربی هستند که اطلاعات دست اول را در اختیار می‌گذارند. انواع عمده منابع اولی:
      • روزنامه‌ها، هفته‌نامه‌ها، و مکاتبات؛
      •  سخنرانی‌ها؛
      • موزه‌ها؛
      • مصاحبه‌ها؛
      • پیمایش‌ها و پرسشنامه‌های تکمیل شده؛
      • رویدادها؛
      • آزمایش‌ها؛

• پرداختن به منابع ثانوی:
   منابعی که شامل اطلاعات جمع‌آوری شده از سوی دیگران درباره موضوع تحقیق است. انواع عمده منابع ثانوی:
      • کتاب‌ها؛
      • دائره‌المعارف‌ها؛
      • مجلات؛
      • روزنامه‌ها؛
      • وب‌سایت‌ها؛
      • اسناد؛
      • لوح‌های فشرده.

• یک جدول دو بعدی جمع‌آوری اطلاعات تهیه کنید:
   • در خانه اول(گوشه بالای راست) موضوع تحقیق را بنویسید؛
   • سؤالات مربوط به موضوع را در ستون سمت راست بنویسید؛
   • منابع را هم در سطر فوقانی بنویسید؛
   •  در درون جدول، پاسخ هر منبع به سؤالات تحقیق خود را بنویسید.

------------------------------------------------------------------------

• تنظیم گزارش تحقیق:

   • مشخصات ظاهری تحقیق:
      • حاشیه‌ها از لبه کاغذ از هر طرف یک اینچ(25.4 میلیمتر) تنظیم شود؛
      • یک سرصفحه نیم اینچی(12.7 میلیمتر) بسازید و نام خانوادگی و شماره صفحه را در گوشه سمت چپ کاغذ درج کنید؛
      • در گوشه سمت راست صفحه نخست، نام و نام خانوادگی کامل، نام استاد راهنما، کلاس، و تاریخ را درج کنید؛
      • عنوان گزارش را با فونت بولد در مرکز صفحه قرار دهید؛
      • برای تیتر از فونت Sans Serif(فونت Titr در فارسی) و برای متن از Serif(فونت Zar و Lotus) استفاده کنید؛
      • فاصله سطور را به صورت Double-space تنظیم کنید؛
      • تا می‌توانید به منابع ارجاع دهید؛
      • یک فهرست منابع تنظیم کنید؛
      • یک صفحه عنوان بسازید.

   • به گزارش خود، اشیاء گرافیکی بیفزایید:
      • جدول؛
      • کادر سوتیتر؛
      • تصاویر؛
      • نمودارها.

   • کیفیت ارجاع به منابع: در انتهای مطلب متخذه از منابع، داخل پرانتز، منبع را ذکر کنید. معمول‌ترین شیوه‌های ایراد مأخذ بدین شرح‌اند:
      • ارجاع استاندارد: شامل: نویسنده+شماره صفحه؛
      • ارجاع به منبع با نویسنده نامعلوم: کلمه ابتدای عنوان اثر+شماره صفحه؛
      • ارجاع به اثر، بدون ذکر شماره صفحه: تنها نام نویسنده را درون پرانتز بنویسید؛
      • ارجاع به منبع با نویسنده نامعلوم، بدون ذکر شماره صفحه: کلمه ابتدای عنوان اثر.

   • تنظیم فهرست منابع:


      • ارجاع به دائره المعارف:

         • نویسنده (در صورتی که ذکر شده بود/ ابتدا نام خانوادگی)، ”عنوان مقاله“، [در] سرویراستار دائره‌المعارف (ویراستار)، عنوان دایره‌المعارف(ایتالیک)، ویرایش چندم(در صورتی که در منبع ذکر شده بود)، محل انتشار:ناشر، تاریخ انتشار.

      • ارجاع به کتاب:

         • نویسنده (ابتدا نام خانوادگی)، عنوان کتاب(بولد+ایتالیک)، ترجمه [نام مترجم/ابتدا نام]، محل انتشار:ناشر، تاریخ انتشار.

      • ارجاع به مقاله در مجله:

         • نویسنده (ابتدا نام خانوادگی)، ”عنوان مقاله“، [ترجمه] نام مترجم(ابتدا نام)، [در] عنوان مجله(ایتالیک)، روز، ماه، سال: شماره صفحات مقاله در مجله.

      • ارجاع به روزنامه:

         • نویسنده (در صورتی که ذکر شده بود/ ابتدا نام خانوادگی)، ”عنوان کتاب“، [ترجمه] نام مترجم(ابتدا نام)، [در] عنوان روزنامه(ایتالیک)، روز، ماه، سال: شماره صفحات مطلب در روزنامه.

      • ارجاع به اینترنت:

         • نویسنده (ابتدا نام خانوادگی)، ”عنوان مطلب“، [در] عنوان سایت(ایتالیک)، روز، ماه، سال قرار گرفتن مطلب روی سایت(در صورتی که ذکر شده بود)، تاریخ مشاهده مطلب توسط محقق. نام تأیید کننده صحت مطلب یا سایت، روز، ماه، سال (آدرس الکترونیک تأیید کننده).

      • ارجاع به فیلم، اسلاید، کاست ویدئو، دی وی دی و اموری از این دست:

         • عنوان(بولد+ایتالیک)، نوع منبع، ناشر، تاریخ انتشار.

      • ارجاع به لوح فشرده:

         • ”عنوان مقاله“(بولد)، عنوان لوح فشرده، CD-ROM یا DVD-ROM، مکان انتشار: ناشر. تاریخ انتشار.

      • ارجاع به نامه یا رایانامه خطاب به نگارنده:

         • نویسنده (ابتدا نام خانوادگی)، ”عنوان نامه“، نوع نامه(نامه/رایانامه)، روز، ماه، سال.

   • تنظیم صفحه عنوان:
      • عنوان را به صورت بولد در فاصله یک سوم از طول صفحه از لبه نقش کنید؛
      • نام خود را در فاصله یک سوم از طول صفحه از لبه تایپ کنید؛
      • ذیل نام خود، نام معلم، نام کلاس، و تاریخ را به تفکیک روز و ماه و سال به فاصله دو سطر از هم درج کنید.

آخرین بروز رسانی در یکشنبه, 20 تیر 1389 ساعت 19:35

محمد از حرا یک بار دیگر نیز برپاخیز

فرستادن به ایمیل چاپ

حادامه مطلب...امد دهخدا


← کارگزار و روشنفکر، خواسته یا ناخواسته، ما را از مدینه‌النبی جدا کردند.
← جامعه مدنی آنها، مدینه‌النبی نبود. جاهلیت بود.
← قبلاً گفتم که سیاست جدید ”به‌رسمیت‌شناسی“، ما را به ورای نظریۀ اخلاقی کارگزار و روشنفکر، و عقلانیت حاکم بر تبلیغات بازرگانی، و سیاست ”فشار از پایین و چانه‌زنی از بالا“ رهنمون می‌شود.
← سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“، از برداشت فایده‌باور از جامعه عبور می‌کند. ”حاج کاظم“ را که توسط کارگزار و روشنفکر، زنده به گور شده بود، احیا می‌کند و بر صدر می‌نشاند.
← در سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“، عالی‌ترین و کامل‌ترین هستی اخلاقی ما، همانی است که می‌توانیم به عنوان اعضای یک ”امت“ به دست آوریم. وقتی خود را با دیگران یکی می‌کنیم. وقتی ”امر به معروف و نهی از منکر“ می‌کنیم. وقتی آنچه برای خود می‌پسندیم، برای او هم می‌پسندیم، و آنچه برای خود نمی‌پسندیم، برای او هم نمی‌پسندیم.
← در سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“، که به دکترین ”امر به معروف و نهی از منکر“ متکی است، مقاصد فردی مستقل در کانون جای ندارد، چه رسد به آنکه عالی‌ترین خواسته‌هایی باشند که می‌تواند از ما انتشار رود. سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“، خواستار انگاره‌ای از جامعه، به مثابه یک زندگی گسترده‌تر جمعی و یک ”امت“ است که انسان به عنوان عضوی در آن شرکت می‌کند.
← این انگاره، مرکز ثقل را از فرد به ”امت“ منتقل می‌کند؛ در نگاه ”ذهن با ایمان“، ”امت“ به مثابه مشیت الهی در به کمال رساندن و ربوبیت همه موجودات رؤیت می‌شود.
← درک آنچه بواقع ”ذهن با ایمان“ می‌بیند، دشوار یا نامیسر است، اما چیزی شبیه همین است که گفتم. ”ذهن با ایمان، دنیا را از دید خداوند می‌نگرد“ و اینگونه است که اوج امر به معروف و نهی از منکر، خود را در ”لعلک باخع نفسک“ می‌نماید. با مردم طوری رفتار می‌کند که آنها چیزی جز خود او نیستند. پاره تن اویند.
← زندگی سعادتمند، که پیامبران از آن برخوردار بودند، آن است که هنجارها و غایت‌های تقدیر شده در حیات اجتماعی، مهم‌ترین هنجارهایی هستند که اعضای ”امت“، هویت خود را به عنوان موجود انسانی با آنها تعریف می‌کنند. زندگی در چنین درکی از تقدیر الهی جهان، وقتی ”ذهن با ایمان، دنیا را از دید خداوند می‌نگرد“، به معنای واقعی کلمه، همان معنای ”آزاد بودن“ است.
← مفهوم آزادی عصر اصلاحات مصیبت‌بار بود. به معنای خودخواهی بود. به معنای انحلال سنت بود. به معنای نابودی ”تقدیر“ و ”ملت“ بود. به معنای بی‌سرپناهی بود. به معنا زندگی در میان گرگ‌ها بود. به مفهوم اعلام جنگ به دیگران بود تا حد خود را بشناسند و نزدیک نشوند. به معنای نفرت از ”دخالت“ بود.
← بسیاری از مردم، دیگر نمی‌توانند مشروعیت نهادهای دموکراتیک، از جمله انتخابات، مجلس، احزاب، و غیره را به عنوان محمل‌های معتبر و قابل اتکاء برای تصمیم‌گیری اجتماعی را بپذیرند. برداشت آنها از رابطه فرد با جامعه دگرگون شده است، بدان‌گونه که واسطه و فاصله‌ای که یک سیستم رأی‌گیری گسترده میان تصمیم فردی و نتیجۀ اجتماعی این تصمیم‌ها ایجاد می‌کند، ناپذیرفتنی به نظر می‌رسد.
← واقع آن است که هیچ تصمیمی را نمی‌توان تصمیم اجتماعی راستینی قلمداد کرد، اگر از راه بحث همه‌جانبه‌ای که در آن تمامی اعضا مشارکت کنند، اتخاذ نشده باشد؛ یک امر به و معروف و نهی از منکر فراگیر. و چون الان اثری از این روحیه نیست، آنچه در بهارستان می‌گذرد، اصولاً از ما نیست. هر لحظه ممکن است به دفاع از خزانه دیگران تبدیل شود.
← به تصمیماتی که نمایندگان منتخب می‌گیرند، می‌شود مهر فریب در لباس آراء همگانی زد. با این تعریف دوبارۀ هنجار تصمیم‌گیری جمعی(یعنی اینکه تصمیم به وسیلۀ مردم، و نه صرفاً برای آنها اتخاذ شده باشد)، نهاد نمایندگی فعلی ما بتدریج همچون فریبکاری تصویر شده، و بخش مهمی از مردم از آن بیگانه شده‌اند. ”جنبش دفاع از خزانه دانشگاه آزاد اسلامی“ را هضم نمی‌کنند.
← ساز و کارهای دموکراتیک در دوران ما به سرنوشت مصیبت‌باری دچار شده است و به اخلاق پیامبرانه ”به‌رسمیت‌شناسی“ و ”امر به معروف و نهی از منکر“ بسیار نیازمند است.
← هنجارهای بیان شده در ساز و کارهای همگانی، دیگر پشتیبانی ما را به خود جلب نمی‌کنند. آنها یا نامربوط به نظر می‌رسند، یا به عنوان غصب ناحق قدرت، محکوم می‌شوند. وقتی زینت کابینه، زن‌باز از آب درمی‌آید، آن دموکرات‌هایی که ادعای یکه‌تازی در ”راستگویی“ را دارند، همچون دلقک‌هایی شعبده‌باز به نظر می‌رسند که نمی‌شود به آنها اعتماد کرد. و بدون اعتماد، یا آنچه روشنفکر به آن ”سرمایه اجتماعی“ می‌گوید، ”امت“ رو به نابودی می‌رود.
← وقتی ”اعتماد“ از دست می‌رود، بناچار، مردم برای تعریف آنچه برایشان اهمیت محوری دارد، به جای دیگر روی می‌آورند. آنها به جمع‌های فشرده‌تر و کوچک‌تر فرهنگی و هنری روی می‌آورند، یا به اجتماعات اینترنتی گرایش می‌یابند، یا گروه‌های مذهبی کوچک و زودگذر را انتخاب می‌کنند. خلاصه، درگیر شرایط دشوار ”هر کی هر کی“ می‌شوند که در آن، هیچ منبع هویتی نیرومندی یافت نمی‌شود که همسنگ ”امت“ باشد. سپس وقتی به هر آنچه در گذشته است می‌نگرد، آهش به آسمان می‌رود. می‌گوید: ”جوون هم جوونای قدیم“، ”گیلاسم گیلاسای قدیم“، ”ملا هم ملاهای قدیم“، و... . غافل است از اینکه آنچه از دست رفته است، چیزی در ”درون“ است، نه ”بیرون“. نگاهی که ”امت“ را در مرکز توجه و اهداف زندگی قرار می‌دهد، از دست رفته است، و بدین‌سان ”حال و هوا“ از دست رفته است.
← آنگاه، فردگرایی، همه را به گرگ تبدیل می‌کند.
← فردگرایی، زمانی از راه می‌رسد که، انسان‌ها، دیگر حیات خود را با زندگی ”امت“ یکی نمی‌بینند. آنگاه که آنها به ”تأمل“ می‌پردازند، یعنی به خویشتن بازمی‌گردند، و به خود، در درجۀ نخست، همچون افرادی با هدف‌های فردی می‌نگرند، این، لحظۀ انحلال یک ”امت“ و زندگانی آن است.
← آنچه روی می‌دهد، این است که فرد، دیگر هویت خود را در درجۀ نخست، در ارتباط با تجربۀ همگانی ”امت“ تعریف نمی‌کند، بلکه بر عکس، بامعناترین تجربه، که برای او حیاتی‌ترین به نظر می‌رسد، و بیشترین تماس را با هسته وجودش دارد، تجربه خصوصی اوست. تجربه همگانی ”امت“ از نظر او فرعی است؛ تنگ و محدود است؛ و تنها پاره‌ای از وجود او را لمس می‌کند. از این بدتر، گاه تنها یک دروغ سنت است، و چیزی به نام ”امت“ وجود ندارد. اینچنین، فرد با ”امت“ در تضاد می‌افتد و باید با آن بستیزد.
← در تجربه مدینه‌النبی، مردم خود را با زندگی همگانی ”امت“ و تجربه آن هم‌هویت می‌دیدند. پایه‌ای‌ترین، و بی‌چون و چراترین ارزش‌هایشان آنهایی بودند که در این زندگی همگانی تجسم یافته بود، و در نتیجه، وظیفه و فضیلت اصلی آنها، تداوم و حفظ این زندگی بود. به بیان دیگر، آنها با اخلاق مدنی خویش، زیست پر و پیمانی داشتند و هیچ گاه به گذشته غبطه نمی‌خوردند، چون آینده‌ای باز در اختیارشان بود.
← اینک، اما، گونه نوینی از انسان ظهور می‌کند که نمی‌تواند هویت خود را در این زندگی همگانی ”امت“ بیابد. تلاش او در این است که در درجه اول، نه به زندگی همگانی ”امت“، بلکه به درک خود از زندگی پایبند باشد، و این درک، بناچار نحیف است و تاریخ ندارد. خام است. به اندازه عمر کوتاه یک فرد قدمت دارد. این ”امت“ تکه تکه، نیاز به هدایت سالخورده دارد. نیاز به هدایت ”ذهن با ایمان“ دارد.
← محمد از حرا یک بار دیگر نیز برپاخیز
← توضیحات بیشتری دارم كه از این پس خواهم گفت...

 

آخرین بروز رسانی در یکشنبه, 20 تیر 1389 ساعت 09:46

سیاست جدید ”به‌رسمیت‌شناسی“

فرستادن به ایمیل چاپ

ادامه مطلب...حامد دهخدا


← یک سال اخیر، ذهن همه ما را تکان داده است.
← این رویدادها نشان دادند که دشواری‌های دنیای ما، فقط از ناهمسانی‌های ساختاری واقعیت ”بیرونی“ و خصوصاً ناکارآیی دولت‌ها ناشی نمی‌شود. بلکه در ”درون“ تک تک ما، غموض و پیچیدگی اخلاقی به حد اشباع رسیده، و معمولاً، این عامل جلوی تصمیم‌گیری‌های صحیح ما را می‌گیرد.
← هر قدر دیرتر این واقعیت را به رسمیت بشناسیم، بیشتر مجبوریم، شاهد جنبش‌های ریز و درشت ”فشار از پایین و چانه‌زنی از بالا“ باشیم.
← ”جنبش سبز“، ”جنبش امتناع از اعلام اسامی مفسدان اقتصادی“،”هول و تکان چهارده خرداد هشتاد و نه“، و ”جنبش دفاع از خزانه دانشگاه آزاد اسلامی“، همگی، موضوع مطالعات موردی ما بودند تا نشان دهیم که سنخ این رویدادها آشکارا وجوه تازه‌ای را در خود جای داده‌اند. این جنبش‌ها بیشتر به ”درون“ مربوط می‌شوند، تا ”بیرون“. بحرانی که از متن آن، این جنبش‌ها برمی‌آیند، بیش از هر چیز دیگر، معضلی اخلاقی است.
← چندگاهی است که اقتصاد کلان و سیاست دولت رفاه، اهمیت خود را از دست داده است، و شرایطی را پدید آورده که تحلیل آن، برای اقتصاددانان و سیاستمداران ایرانی دشوار شده است. بدنه جامعه به سیاست‌هایی چراغ سبز نشان می‌دهد که اقتصاددانانی که سودای کنترل و توسعه اقتصاد کلان را دارند یا سیاستمدارانی که به فکر توسعه قدرت و کارآمدی دولت هستند، از درک و همراهی با آن عاجر می‌شوند.
← اگر تصمیم‌گیران استراتژیک گمان کنند که با سازمان‌دهی ناهمسانی‌های کارکردی در دولت ناکارآمد رفاه، می‌توانند به دشواری‌های این جامعه فایق آیند، در اشتباه‌اند.
← این میدان، میدان آنها نیست.
← آنچه می‌تواند راهگشا باشد، سازمان‌دهی فکری، فرهنگی و هنری این جامعه، از طریق گشودن گره‌هایی است که مدت‌هاست برای آنها فکری نشده است. گره‌هایی مثل ”مصلحت“، ”تصمیم‌گیری اخلاقی“، ”معنای زندگی“، ”معنای شخصی ایثار“، ”زیبایی“، و.... گره‌هایی که قبل از باز شدن، نخست باید درست درک شوند. مسائل امروز ما، عمدتاً از سنخ سوء تفاهم هستند.
← مثلاً مسأله ”حجاب“، به درستی حل نخواهد شد، مگر آنکه آنها درک کنند که چرا ما به این پایه به حجاب اهمیت می‌دهیم، و بیش از آن، ما هم درک کنیم که آنها چرا اینچنین می‌اندیشند، و اینطور رفتار می‌کنند. باید بفهمیم. باید درک کنیم. نمی‌توانیم به هم کار نداشته باشیم و راه خود را برویم. باید بحران عدم توازن جنسیتی در این جامعه را درک کنیم. باید فاصله بین بلوغ زیستی و بلوغ اجتماعی را در این جامعه درک کنیم. باید درک کنیم.
← در همان یادداشت اول، از سری جدید نوشته‌های حامد دهخدا، گفتم که تمام آنچه دستاوردهای توسعه مدرنیستی در عصر سازندگی و اصلاحات شمرده می‌شدند، در کنار نتایج ارزشمند، شکنندگی معنای زندگی و همبستگی اجتماعی را نزد طبقه متوسط شهری به بار آورده است. آزادی و خودسامانی فرد در حوزه‌های مختلف زندگی به او اجازه داده است تا حد زیادی آن گونه که خود به میل خویش می‌خواهد با دیگران رابطه برقرار کند و این، باعث گسیختن بسیاری از روابطی شده است که شخص به عنوان یک فرد با دیگران برقرار می‌کند.
← بازار آزاد، آزادی از وابستگی‌های سنتی و عوامل تولید و روابط تولید سنتی را به همراه آورده، و مآلاً تمامی مناسبات اقتصادی و اجتماعی را بی‌ثبات و شکننده ساخته است. محدودیت‌های چندانی برای حرکت نیروی کار و بویژه انتقال سرمایه وجود ندارد. رابطۀ کارکنان یک واحد تولیدی با رابطه اقتصادی کل شهروندان می‌تواند هر آن، با انتقال سرمایه زیر و رو شود. از دست رفتن مقبولیت هنجارها و ارزش‌های سنتی نیز این امکان را برای همه فراهم آورده که، در صورت تمایل، از موضعی انتقادی به هنجارها و ارزش‌های پذیرفته برخورد نمایند. همین امر، موجب شده که باورها و اعتقادات همگانی، قوام و ارج و قرب خود را از دست بدهند و همچون تکیه‌گاهی مستحکم برای یافتن بهترین شیوۀ رفتار و کنش به کار نیایند.
← باید ”سیاست جدید“ی ساخت که در آن، منصفانه، تفاوت‌ها، از سوی ”همه“ مورد قضاوت قرار گیرند.
← ”سیاست جدید“، به معنای مختصر و مفید آن، عبارت است از ”به رسمیت شناختن“ خصوصیات یا ویژگی‌های هر فرد، گروه و فرهنگ، به وسیله دیگر افراد، گروه‌ها و فرهنگ‌ها، به منظور میسر شدن خیرخواهی و ”امر به معروف و نهی از منکر“؛ اینکه انسان‌ها کنجکاو و متکفل سعادت هم باشند، به نحوی که پیامبران بودند، و برای این منظور، باید اول همدیگر را درک کنند و ”بتوانند خود را به جای دیگران بگذارند“. این جمله آخر، یعنی انصاف: ”آنچه برای خود می‌پسندند، برای دیگران هم بپسندند، و آنچه برای خود نمی‌پسندند برای دیگران هم مپسندند“. انصاف، انصاف، انصاف.
← در شرایطی که نیروهای گوناگون اجتماعی و سیاسی در حال رقابت، و اغلب، نزاع با یکدیگر هستند، و فرد بیش از پیش به حال خود رها شده است، اصل ”به‌رسمیت‌شناسی“، نوید وجود موقعیت ممتازی است که آخرین کلید بقای بشری را در خود نگاه داشته است؛ باید افراد به نحو مثبت و با اصل انصاف، ”به هم کار داشته باشند“. فراخوانی است به کوشش در راه برقرار نمودن رابطه‌ها و پالایش روابط از ناخالصی‌ها و کژی‌ها.
←  روشنفکر اصلاحات می‌گوید که در جامعه دموکراتیک و یخ و روشنفکرزده، برای همه، جایی در نظر گرفته می‌شود. در یک جامعه دموکراتیک آرمانی که آب دهان طبقه متوسط شهری را راه می‌اندازد، گروه‌های مختلف جامعه حتی ”گروه‌های فشار“ در حاشیه جامعه به حال خود رها می‌شون؛ روشنفکر اصلاحات می‌گوید: ”ما را با آنان کاری نیست“. حتی اگر این ادعای کارگزار و روشنفکر راست باشد که نیست، زندگی اجتماعی گروه‌های مختلف اجتماعی در سطح زیست ساده طبیعی یعنی امرار معاش و زاد و ولد ادامه پیدا می‌کند. اکثریت، حضور اقلیت را می‌پذیرد و حتی حقوق گوناگون مدنی و سیاسی و بعضا اجتماعی آنها مورد احترام خواهد بود. اما اکثریت را با آنها کاری نیست. علاقه‌ای به فهم و ارزیابی ویژگی‌های فرهنگی و فردی آنها نیست، و نه تمایلی به برپایی حوزه‌های کنش متقابل با آنها وجود دارد. در جامعۀ یخ و بی‌مزه‌ای که روشنفکر و کارگزار سردمدار آن هستند، به کار بردن عباراتی فارغ از همدلی چون ”فشار از پایین و چانه‌زنی از بالا“، که نشانی از برخورد و مواجهه انسانی انسان‌ها ندارند، ”وقیح“ تلقی نمی‌شود. یک جامعه دموکراتیک به سبک روشنفکر، صمیمی نیست. نشانی از خلق و خوی پیامبری ندارد.
← سیاست جدید ”به‌رسمیت‌شناسی“، در مقابل سیاست دموکراتیک، ”دیگری“ را متفاوت از خود، ولی همپای خود ”به حساب می‌آورد“. ویژگی‌های خاص ”دیگری“، نکاتی نیست که نادیده گرفته شوند تا وجود صرف انسانی و حیوانی او قابل پذیرش شوند. همین ویژگی‌های ”دیگری“ که او را برای ما قابل توجیه می‌کند. با او وارد گفتگو، بحث و کنش متقابل می‌شویم، تا هم او را بهتر بشناسیم، و هم از مصاحبت با او برای یافتن راه‌های بهتر زندگی بهره‌مند شویم. یا او ما را به راه بهتر می‌آورد، یا ما او را؛ در هر حال، دغدغه همه روابط، یافتن راه بهتر ”امر به معروف و نهی از منکر“ است. او نیز، خود را مهم و در مرکز توجه می‌یابد. خصوصیات خویش را مهم احساس می‌کند و جرأت می‌یابد تا به بیان و طرح آنها بپردازد. به جای حیات ساده طبیعی، او، درگیر مسائل و فعالیت‌های پیچیده اجتماعی و انسانی می‌شود.
← جالب اینجاست که روشنفکر در مقابل مردم عامی چنین برخوردی را به خوبی حس کرده است. خود روشنفکر، در برخورد با مردم عامی بسیار خشن است(چنان که در جریان کودتای او علیه رأی مردم در ”جنبش سبز“ دیدیم)، ولی میزان بالایی از رواداری را در برخورد با آنها تجربه می‌کند(چنان که در نرمش مردم عادی، در مقابل کودتای او علیه رأی مردم در ”جنبش سبز“ دیدیم). مردم عامی، شاید به دلیل حقارتی که در مقابل روشنفکران و یقه‌سفیدان ”حس می‌کنند“، آنها را مورد احترام قرار می‌دهند. اما بر عکس، روشنفکر این جامعه، همواره کمتر از مردم عامی، از  انعطاف و ”روشن فکری“ و گوشی برای شنیدن برخوردار بوده است. روشنفکر و کارگزار، از امکان گفتگو و کنش متقابل با مردم عامی استقبال نمی‌کند، و این امکان را از خود می‌گیرد که به درکی پیچیده و انتقادی از مردم عامی که فرهنگی غنی را با خود حمل می‌کند دست یابد. روشنفکر ایرانی معمولاً بسیار خام می‌نُماید، انگار که متعلق به یک فرهنگی غنی و کهن نیست، و علت این ضایعه، همین تبختر و ”به رسمیت نشناختن“ فرهنگ غنی عامه مردم است.
← آنچه در ”جنبش سبز“ اتفاق افتاد، بازتاب همین تبختر و ناتوانی روشنفکر در درک ”دیگری“ بروز کرد. این را می‌توان در زد و خورد بی‌رحمانه و فارغ از همدلی جناح‌های مختلف روشنفکری مخالف در تلویزیون‌های خارج‌نشین دید.
← آنها خود را بهتر از دیگران می‌بینند و همین باعث می‌شود که دموکراسی بی‌رمقی را نوید دهند که از آن، تنها مناسبات غیرانسانی ”فشار از پایین و چانه زنی از بالا“ برمی‌آید. درون‌مایۀ ”وقیحی“ که از این جمله به ذهن متبادر می‌شود، نشان می‌دهد که روشنفکر ایرانی عادت کرده است که فقط به خودش احترام بگذارد. به روحانیت، بازار، عمله، دانشجویان نوپا، مردم کوچه و بازار، و حتی به همقطار خودش که دقیقاً با او همفکر نیست، احترام نگذارد.
← در این مورد، تمایزی میان دو نوع احترام هست؛ احترام از سر ”به‌رسمیت‌شناسی“ و احترام از سر ”ارزیابی“. در احترام از سر ”ارزیابی“، خود را اصیل می‌دانم و دیگران را بر حسب ”ارزشی“ که برای اهداف روشنفکرانه من، و ”فشارهای من“ و ”چانه‌زنی‌های من“ دارند، ”ارزیابی“ می‌کنم. نوع برخورد روشنفکری با اکبر هاشمی بهرمانی رفسنجانی از این بابت، یک مورد جالب است. از نظر روشنفکر، او، فقط وقتی قابل احترام است که با او همراهی می‌کند. کارگزار و روشنفکر، با آدم‌ها طوری رفتار می‌کنند که با ابزارها.
← در مقابل این نوع احترام، احترام از سر ”به‌رسمیت‌شناسی“، همه را به صرف انسان بودن(وحتی مخلوق بودن)، صرفنظر از آنکه خصوصیات شخصی آنها و توانمندی‌های ایشان چه فایده‌ای برای ”فشار از پایین و چانه‌زنی از بالا“ داشته باشد، مورد توجه قرار می‌دهد؛ آنها مثل من هستند و اگر با من متفاوت هستند، این تفاوت مهم است و من باید علاقمند باشم که بدانم چرا آنها متفاوت از من به دنیا می‌نگرند.
← این، درون‌مایه راستین دکترین ”امر به معروف و نهی از منکر“ است. اگر ”دیگری“ بهتر است، من مثل او می‌شوم و اگر من بهتر از او می‌اندیشم، نباید از کنار گمراهی او بی‌تفاوت عبور کنم و ”راه خود را بروم“. ”من و او، واقعاً یکی هستیم“. هر کس، غایتی در خود است. این، نوع ممتاز مواجهه پیامبران با مردم بوده است. این، نوع ممتاز مواجهه ”لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَك‏“ با مردم است. نوع ممتاز مواجهه آمران به معروف و ناهیان از منکر با مردم است. آنها باید اهمیت بدهند که چرا انسان‌های دیگر به معروف عمل نمی‌کنند و به منکر عمل می‌کنند. در دلایل آنها، راهی هست برای هدایت، و تا نتوانی آنها را درک کنی، نمی‌توانی به درستی آنها را به راه راست هدایت کنی یا از آن مهم‌تر، ”خود، راه هدایت را بیابی“.
← هر ارزیابی دقیق و همه‌جانبه‌ای، جنبۀ مثبت و تحسین‌برانگیزی را در ”دیگری“، پیدا خواهد کرد. در هر شخصی، رگه‌ای از درستی، صمیمیت، یا عطوفت می‌توان یافت، و در هر فرهنگی، ارزشی شریف، همچون خلوص، شفقت، یا همبستگی عمیق وجود دارد.
← دقت کافی به خصوصیات ”دیگری“، چنین رگه‌هایی را کشف خواهد کرد. سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“ تأکیدی بر اهمیت این توجه و دقت است. تأکیدی بر این امر است که ”به‌رسمیت‌شناسی“ همه جانبه باید تمامی جنبه‌های وجود ”دیگری“ را دربر‌گیرد، نه تنها آن جنبه‌هایی که به درد ما می‌خورد. احوالات حکما و عرفا و اولیا و پیامبران نشان می‌دهد که آنها حتی در صحنه‌هایی چون کربلا دنبال ”زیبایی“، دنبال ”هدایت“ و دنبال ”همدلی“ هستند. دنبال ”امر به معروف و نهی از منکر“ هستند.
← احترام‌ها و تحسین‌هایی، از سنخ آن احترام‌ها و تحسین‌هایی که کارگزاران و اصلاح‌طلبان به اکبر هاشمی بهرمانی رفسنجانی روا می‌دارند، بی‌ارزش است؛ دلگرم کننده نیست. اینها احترام‌ها و تحسین‌هایی ”از دور“ هستند. آنها بدون آنکه لازم بدانند با او وارد گفتگو شوند، ”موقتاً“ به او احترام می‌گذارند. تا جایی که او به دردشان می‌خورد. احترام و تحسین از سر ”به‌رسمیت‌شناسی“، با توجه به هم اتفاق نظرها، و هم اختلاف نظر‌ها رخ می‌دهد و در جریان آن، طرفین به هم بی‌اعتنا نیستند، و می‌کوشند به اتحاد برسند. آن قدر امر به معروف و نهی از منکر توأم با همراهی و هم‌پایی را ادامه دهند تا به اتحاد برسند.
← ما به طور معمول، انتظار داریم که از لحاظ فردی، در جامعه متنوع، به حال خود رها نشویم، بلکه بر عکس، می‌خواهیم طرف بحث و گفتگو باشیم، و به دلیل خصوصیات و عقاید فردی و فرهنگی خویش مورد تحسین یا انتقاد قرار گیریم. سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“ مندرج در رفتار پیامبران، این انتظار را برحق و درست می‌داند. هیچ چیز، آزاردهنده‌تر از این نیست که کارگزار یا روشنفکر بگوید که ”از پایین فشار بیاورید و از بالا چانه بزنید“. انگار، مخالف کارگزار و روشنفکر، به وجهی انسان نیست که لازم باشد او را درک کرد. اینها، نوعی خشونت ویژه را همواره با خود دارند. دموکرات هستند، ولی خشونت بدی را به همراه خود دارند که به نحو خاصی ”وقیح“ است. جالب اینجاست که مخالفان اصلاحات که از سوی کارگزار و روشنفکر به عدم تساهل متهم می‌شوند، طی سالیان اخیر ظرفیت بیشتری در تحمل و رواداری و گفتگو از خود بروز داده‌اند.
← ولی...
← ولی نکته‌ای هست؛ آیا این درک از مسائل که اصرار می‌کند که با به رسمیت شناختن تفاوت‌ها، منصفانه در مورد آنها گفتگو و امر به معروف و نهی از منکر صورت گیرد، وجهی کانون‌گریز نمی‌یابد؟
← گمان می‌کنم، این، نوعی از برداشت نادرست است که می‌تواند از سخنان اخیر آیت‌ا… سید علی حسینی خامنه‌ای در مورد وحدت و تفرقه صورت گیرد.
← از این زاویه، شاید به رسمیت‌شناختن تفاوت‌ها و جدی گرفتن و گفتگو در مورد این تفاوت‌ها، بر خصوصیات یکۀ هر یک از آنها پای فشرد، و در نهایت نه قوام، که افتراق و از هم پاشیدگی هر چه بیشتر جامعه را به همراه آورد. اگر خصوصیات افراد و گروه‌ها و طرز فکرها مورد شناسایی قرار گیرند، آنها تمایل پیدا می‌کنند که این خصوصیات را، به بهای چشم پوشیدن از وجوه اشتراک خویش با بقیه، مورد تأکید قرار دهند. وانگهی، ممکن است رقابت برای کسب توجه دیگران، همه را به مقابله با یکدیگر بکشاند.
← درست در همین نقطه حساس است که سیاست ”به‌‌رسمیت‌شناسی“ که به دکترین ”امر به معروف و نهی از منکر“ متکی است، ارزش و کارآیی خود را نشان می‌دهد. چهارچوبی که پختگی و بلوغ به ارمغان می‌آورد. چهارچوبی که در افراط تفرقه تمام‌عیار، و رواداری یخ و بی‌مزه، به نقطه طلایی تعادل می‌رسد. سه نکته در سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“ که توضیح دادیم هست، که کمک می‌کند تا این سیاست، به سان نیروی مهمی در جهت تحکیم و تعمیق همبستگی جوامع انشقاق یافته‌ای چون جامعه ما شناخته شود، و راه را برای درک متقابل میان نیروهای مختلف متخاصم بگشاید. این سه نکته عبارتند از:
← 1. افراد و گروه‌ها، خود در متن زندگی موجود خویش، دارای ارزش‌های قابل اعتنایی هستند. کوشش برای داشتن ارزش‌ها و دید معین نسبت به مسائل، یکی از وجوه اساسی هویت انسان است. به رسمیت شناختن این واقعیت باعث می‌شود که نیروهای متخاصم، نه از سر ناچاری، بلکه از باب پندآموزی به سخنان هم گوش دهند و فعالانه به هم پاسخ دهند. او که از دموکراسی و مفاهمه، ”فشار از پایین و چانه‌زنی از بالا“ را می‌فهمد، هیچ گاه نخواهد توانست از دیگران پند بگیرد.
← 2. ارزش‌ها و دیدگاه‌هایی که هویت نیروهای متخاصم این جامعه را می‌سازند، اتفاقی و دلبخواهی به دست نمی‌آیند. دلایل و شرایطی، افراد و گروه‌ها را به درک و تفسیر خاصی از زندگی می‌رساند. نقد صحیح و امر به معروف و نهی از منکر واقعی، تنها وقتی محقق می‌شود که این دلایل و شرایط و مسیرهای متقاعد شدن، به درستی و با حوصله، توسط کسانی که حریص به یادگیری از یکدیگر، و هدایت یکدیگر هستند، مورد کنکاش قرار گیرند.
← 3. سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“، تنها در ارتباط متقابل و گفت و شنود واقعی تحقق می‌یابد. هر کس، تنها تا آنجا می‌تواند ”دیگری“ را به رسمیت بشناسد که به ”اصل انصاف“ مقید باشد؛ یعنی ”بتواند خود را به جای دیگران بگذارد“ و برای این منظور، باید بدواً موقعیت متفاوت ”دیگری“ را به عنوان یک موقعیت واقعاً متفاوت تعریف کند.
← این سنخ شناسایی و به رسمیت شناختن تفاوت‌ها، رشتۀ ارتباط بین دو طرف را نه ضعیف‌تر، که محکم‌تر می‌کند.
← این سه نکته، فرمان‌های سرنوشت‌ساز سیاست ”به‌رسمیت‌شناسی“ هستند و می‌توانند جامعه انشقاق‌یافته ما را به سمت یک اتحاد عمیق و نه ظاهری پیش ببرند.
← توضیحات بیشتری دارم كه از این پس خواهم گفت...

آخرین بروز رسانی در جمعه, 11 تیر 1389 ساعت 21:55

پنج گام آسان و مؤثر برای ریشه‌یابی مسائل و مشکلات

فرستادن به ایمیل چاپ


 MindTools.com


پنج گام آسان و مؤثر برای ریشه‌یابی مسائل و مشکلات:

گام اول. چرا با مشکل مواجه شدیم؟   ←   حتماً کارها را بموقع انجام ندادید؛
گام دوم. چرا کارها را بموقع انجام ندادیم؟   ←   لابد کارها خیلی بیش از آنچه برنامه‌ریزی کرده بودید، وقت گرفت؛
گام سوم. چرا اینطور برنامه‌ریزی کردیم؟   ←   لاجرم پیچیدگی کارها را دست کم گرفته بودید؛
گام چهارم. چرا کارها را دست کم گرفتیم؟   ←   چون در برآورد و برنامه‌ریزی کارها عجله کردید و نتیجتاً انگارۀ درستی از مراحل جزیی انجام کارها نداشتید؛
گام پنجم. چرا تمام مراحل کار را برآورد نکرده بودیم؟   ←   زیرا با عجله، حواستان به برنامه‌های دیگر بود.

پس، برای پیش‌گیری از بروز دشواری‌ها، باید بیش از هر چیز، به ”برآوردهای زمانی“، و تعیین ”ریز رویه‌های اجرایی“ تمرکز کنید.

تذکر: اهمیت این نوع آموزه‌های جمع و جور با گام‌های معین، در آن است که اولاً نتیجه سریع به بار می‌آورند، و ثانیاً به سهولت آموخته و به کار بسته می‌شوند[و البته از هیچی بهترند!].

و اما تفصیل مطلب:

آخرین بروز رسانی در جمعه, 11 تیر 1389 ساعت 11:44 ادامه مطلب...

دروس پیشرفته آسیب‌شناسی دنیای مدرن

فرستادن به ایمیل چاپ

سید جمال الدین حسینی


... ای بیچاره كودك! چرا بدین جهان آمدی؟ چرا مهد عدم و مهد أمن و راحت و نیستی را ترك كرده، قدم بدین جهان نهادی؟ بدین مجاملات جهانیان مغرور مشو كه مدت این قصیر است. این عالم جدید تو، عالمی است پر از فتنه و مملوّ از حوادث و كوارث و سراسر مصیبت و حزن و اندوه است. دگر پس از این راحت مطلب و امنیت مجو! و از این عالم منتظر خیر مباش. تمام ذرات وجود، دشمن تست (ای بیچاره طفل ضعیف) چگونه جرأت كرده‏ای به یكبارگی تنها خود را در این میدان و وادی خون‏خوار درآوردی كه از هر طرف كه نگاه كنی، دشمنها تیر جانكاه به قصد ریختن خون تو در كمان نهاده‏اند؟ پس از چند روز، پدر شفیق و مادر مهربان از تو بیزاری می‏جویند و تو را بی‏رحمانه به دست حوادث روزگار می‏سپارند.

             ای طفل بیچاره، این غذایی كه بدانها استمداد حیات می‏كنی، همگی سرّاً و خفیةً اسباب و علل هلاك تو را آماده می‏سازند و به یكبارگی از كمین‏گاه آن مواد غذائیه، هزارها امراض قتّاله، چون مطبقه و محرقه و ذات‏الجنب و سرسام به رصام و جذام از برای برانداختن تو قدم به عالم ظهور می‏نهند. و هر آن و هر ساعت، با تو در مصارعت مداومت نموده تا آنكه تو را به بدترین حالی به روی زمین كشیده، به تنگنای قبرها به سپارد. ای بیچاره كودك! بادهای وَزنده و سرماهای گزنده و حرارت آفتاب زننده، همیشه این دشمنهای نهانی تو را اعانت می‏كنند. ای بیچاره كودك! شیرها و پلنگها و گرگها و كفتارها دندانها و مخالب خود را از برای پاره‏پاره‏كردن این بدن ناعم تو تیز كرده‏اند. مارها و عقربها و سایر هوام همه در جولانند كه فرصتی یافته گزندی به تو برسانند. خارها و خسك‏ها سربرآورده كه در پای تو بخلند. دریاها و نهرهای عظیم از برای بلعیدن تو در تماوجند . ای طفل مسكین! تمام بنی نوع تو كه باید بدانها استعانت جویی، همگی خنجرهای مكر و نیزه‏های غدر و شمشیرهای حیله خودها را از برای ریختن خون تو آماده كرده‏اند. ظالمها و غدّارها و جائرها از برای هلاك تو كمر بسته‏اند. ای بیچاره كودك! عجیبه راهی در پیش پای تو می‏باشد، اگر خواهی كه لقمه برای زاد راهت به دست آری، باید با هزارها مقاتله و مجادله و سفك دماء این لقمه آلوده به‏خون را دست آری و آنهایی‏كه به تو تقرب جویند و به‏خنده‏رویی و شیرینی كلام با تو موافقت كنند، همگی برای آن است كه تو را در تنگنای بیچارگی به دست آورده، پس از نزع روح تو به گوشت تو تغذیه نمایند.

            ای بیچاره كودك! وای بی‏یار و معین كودك! باید كه پوست پلنگی بر دوش استوار كنی و شمشیر برانی به دست بگیری و علی‏الدوام تا لب گور، مشغول مقاتله و مضاربه بوده آن راه را قطع نمایی. غذایت لخت جگر و شرابت خون دل. ای بیچاره كودك! چرا بدین عالم پرخوف و هراس آمدی؟ با اینهمه دشمنان كه تو راست و اینهمه مصائب و بلایا كه تو را در پیش می‏باشد. از برای تو عدّو ألدّ دیگری می‏باشد كه آن به هزارها مرتبه در خصومت و عداوت از جمیع دشمنهای تو گزندش بیشتر است (و آن نفس تست) آه از این دشمن باطنی. ای كودك عاجز! این دشمنی كه با تست بدتر است به مراتب كثیره از آن حاكم قسی‏القلب جائری‏كه در وقت اضطرار تو و كثرت دین و بسیاری شامتین و غلبه اعدا و بسیاری عیال و اطفالهای عجز و مسدودی راهها و شدت سرما، تو را مجبور می‏كند به واسطه ضرب سیاط ، بر اینكه آن خانه محقر و باغچه خردی كه داری، با اثاث‏البیت همه را به عشر بهای آنها بفروشی و وجه آن را بدان تسلیم نمایی! و خود را در حالت تنگی معیشت و زوال آبرو و اعتبار، هم آوای انین و حنین كودكان خردسال گدا و عجوزان پیره زال نمایی. ای كودك شیرخواره! این دشمن اشرّ است بر تو از آن عاملی كه وظیفه خود را كه صیانت حقوق رعیت باشد ترك نموده با نهابین و سلّابین 7 و قُطّاع‏الطُرق ساخته هر روز و هر شب به نوعی اموال و املاك تو را نهب و غارت نماید- و چون تظلم و شكایت نمایی، درصدد اعانت یاران باطنی خود برآمده، تو را به شكنجه‏های صعب معاقب خواهد نمود و بی‏رحمانه‏ات در زوایای مظلمه زندانها به سلسله خواهد كشید، تا آنكه دگر مطالبه حقوق خود را ننمایی.

            ای طفل بیچاره! این دشمن بدتر است از آن والیی كه از مدیونین تو رشوه‏ها گرفته، حقوق مسلّمه تو را ابطال می‏كند و چون كسی از تو به ورقه مزورّه و یا به افتعال و به افترایی از تو دعوی نماید، تو را بر دادن آن مجبور می‏سازد و تو را در هر امر حقیری و صغیری به واسطه شُرطیها و جلوازهای غلاظ و شداد خود، در بیم و هراس می‏اندازد و راحت را از تو سلب می‏كند. ای طفل رضیع! این دشمن أشنع است از آن قاضی مرتشیی كه هزارها حقوق تو را ابطال می‏نماید و دعاوی باطله را بر تو اثبات می‏كند. ای بیچاره كودك! این دشمن أقبح است از آن خویشی كه تو را ترك نموده از برای أبادت و اهلاك تو با دشمنان تو بسازد و در رسوایی تو بكوشد و عیبها و نقائص تو را ظاهر سازد و راههای رستگاری را بر روی تو ببندد. ای كودك مسكین! این دشمن أبشع است از آن شخصی كه با تو سالهای دراز دوستی بورزد و در نعم تو متنعم گردد، پس از آن قدم در بادیه خیانت نهاده در افساد امور تو بكوشد و اسرار تو را فاش نماید. ای كودك بیچاره! این دشمن، زشت‏تر است از آن دوستی كه هزارها بار خود را از برای یاری و اعانت او به تهلكه انداخته باشی و با وجود این در حین شدت ضرورت اگر تو را بدو حاجتی افتد، تو را مأیوس و ناامید گردانند. ای كودك بیچاره! این دشمن تو، كه تو را از او گزیری و چاره‏ای نیست مشعبدی است یكتا و ساحری است، بی‏همتا در هر ساعتی به‏شكلی جلوه می‏كند و در هر آنی به لباسی ظهور می‏نماید و هر وقتی مسلكی می‏پیماید و هر زمانی خواهشی دارد. رغبتهای او را اسبابی پدید نیست و رهبتهای آنرا عللی ظاهرنی. نه مسرتش را اساس و نه أحزانش را موجبی. دوستیش هوس است و دشمنیش بلاسبب. در حركاتش غایتی ملحوظ نیست و در ترتیب مقدماتش طالب نتیجه نی. جودش به بخل آمیخته و جبانش با شجاعت سرشته است و بلادتش با فطانت ممزوج است. ای بیچاره كودك! هیچ اساس بنایی نمی‏نهد كه پس از چندی در خراب آن نكوشد- و هیچ عقد و عقده نمی‏نماید كه در حل آن سعی ننماید و هیچ راهی‏ نمی‏پیماید كه قبل از وصول مقصود روی به جانب مبدأ سیر نكند و مراجعت ننماید. دائماً در حركات رهویه سرگرم و در طلب محالات در جدّ و اجتهاد است. آمالش همه سراب و مقاصدش جمله ظل سحاب جز اندیشها و بیمها نزاید. و به‏غیر از كراهت و نفرتها از او نتراود. آنی مستریح نگردد و تو را به راحت نگذارد.

            ای كودك مسكین! هر ساعتی تو را به بلایی اندازد و بارانهای مصائب بر تو بباراند و از برای اهلاك تو همیشه آتشهای فتنه افروخته كند. ای كودك بیچاره! چه‏سان توانی كه با اینگونه دشمن نبرد نمایی و چگونه از آن جان به سلامت بری و چه سان خود را ازشر آن نجات دهی؟ نه تو را از این دشمن جای فرار است و نه با او امكان سكونت و قرار. ای بیچاره! این مشعبد هزارها بار بر قله جبال شاهقه صعب‏المسلك صورتهای زیبا و پیكرهای دلربا به قوت سحر بر تو ظاهر می‏سازد و تو را به وساوس خود بر آن می‏دارد كه تحمل مشاق را نموده آن مسالك وَعِره را قطع نمایی و آن لغزشگاهها را بپیمایی و تو را به وعده‏های شیرین می‏فریبد و چنان می‏نماید كه اگر تو به آن محبوب دلربا برسی، دیگر تو را مادام‏الحیوة اندیشه غم و اندوهی نباشد و چون پس از اندوه‏ها و غصه‏ها و بیمها و خوفهای راه، بدان قله كوه رسی به یكبارگی سحر خود را باطل نموده و آن تمثال را به‏صورت حقیقیه خود، چنانكه هست به تو ظاهر می‏سازد، ناگاه می‏بینی كه صورتی است بشع و هیئتی است منكر، و سیمایی است مخوف و جانكاه كه دلها از دیدن آن در لرزه افتد و دیده را از دهشت یارای آن نباشد كه بدان صورت نگرد و هنوز از اندوه و غم تحمل آن مصائب و گریه و جزع بر آن بلایایی‏كه در قطع مسافت برای تو حاصل شده است، فارغ نشده كه صورتی زیباتر و پیكری بهتر در قله جبلی عالی‏تر كه معبرش أصعب از معبر اوّل است، به‏نظر تو جلوه می‏نماید و به أدله مموّهه و أقوال مزخرفه و سخنان لطیف تو را بر آن می‏دارد كه قصد آن نمایی و آن عقبات را بپیمایی. و درثانی چنان كند با تو، كه در اوّل كرده بود. ای طفل رضیع مسكین! از آن روزی كه در این عالم قدم نهادی تا آن وقتی كه‏ عالم را وداع كنی، هر روزه با تو این نیرنگ خواهد باخت، ای مسكین! این دشمن مكار هر روزه تو را به عملی كه به قوت جادو آنرا مزین نموده است، دعوت می‏كند و چون بدان كار پردازی، پرده از روی آن برداشته شناعت آن را بر تو ظاهر می‏سازد و تا در حیاتی هر روز تو را تعییر و سرزنش و ملامت می‏كند و آن عمل زشت را هر روز درمقابل چشم تو می‏دارد و باعث شرمندگی و خجالت تو می‏شود. ای بیچاره كودك! این دشمن غدّار ، عالم وسیع را تنگتر از قبر بر تو می‏گرداند. اگر شخصی را به هزار جد و اجتهاد یافته، دوست از برای خود اختیار كنی، به قوت سحر و جادوی خود هزارها شناعت و عیبها و زشتیها در او ظاهر می‏كند كه تو را از آن كراهت و نفرت حاصل شود و از او گسیخته به دیگری بپیوندی. و با آخری آن كند كه با نخستین كرد، تا آنكه تو را همیشه اوقات در این عالم تنگدل و محزون و تنها و فرید بگذارد. همه خویشان و اقارب و بستگان تو را كه در این تنگنای زندگانی كه اعوان تو می‏باشند به‏صور أعداء الدّاء بر تو می‏نماید و تو را بر مخاصمه آنها بر می‏انگیزاند، تا آنكه همیشه اوقات به عذاب الیم به سر بری. ای عاجز مسكین! حرص و طمع تو را آن قدر می‏افزاید كه در تمام زندگانی خود چون تشنگان بادیه بیغوله حیران و سرگردان در ناكامی و نامرادی اگرچه همه دنیا تو را باشد جان سپاری. ای عاجز! این كاهن به قوت رقیه خود هزارها هزار اوهام عاطله و خیالات باطله را به‏صورهای هائله در نزد تو مجسم می‏گرداند كه علی‏الدوام اگرچه بر روی سریر پادشاهان بوده باشی در لرز و بیم جانكاه روزگار خود را بگذرانی (در مدح و ستایش باطل نفس انسانی را به‏حدی‏كه صفت كبر در او پدید آید). ای شیرخواره! این دشمن جانكاه هر روزی به عبارات شیرین و كلمات دلپذیر تو را مدحها و ستایشها می‏كند و در ثنای تو انواع مبالغات و اغراقها را به كار می‏برد و راههای مداهنه و ملق را بر تو می‏پیماید و جمیع معایب و نقائص تو را به انواع حیله‏ها بر تو مخفی و مستور می‏گرداند و آهسته‏آهسته بر گوش غفلت تو نجوی‏ نموده و بر تو ظاهر می‏سازد كه تو یگانه زمان و فرید دوران هستی تا آنكه به‏سبب غفلت تو، از نفس خودت كه به‏سبب اغوای این دشمن حاصل شده است، صفتِ كبر و سجیه عُجب در تو پدیدار می‏گردد و چنان گمان می‏كنی كه مانند تو وجودی نیامده است! و دهر از آوردن مثل تو پس از این، عقیم خواهد بود. ای طفل مسكین! چون این خصلت در تو پدیدار می‏گردد، تو را چنان گمان می‏شود كه باید جمیع مردمان به واسطه بزرگی وجود تو و سمّو مرتبه تو در عالم انسانی، همگی یك‏باره سر اطاعت در آستانه تو نهند و هر روزه برای عرض خدمتی حضور تو آیند و در تعظیم و تمجید و تبجیل تو ذره كوتاهی نورزند و همگی از برای اطاعت تو كمر خدمت بندند و از برای استرضای خاطر تو به جان و دل كوشند و همگی در استحسان اعمال و افعال تو رطب‏اللسان گردند و همگی از برای ملاحظه نظرات و لحظات تو سراپا چشم گردند و از برای استماع كلمات تو تمامی گوش، حتی در خلوات خود هیچ‏گاه در عمیقات فكر خویش از تو غافل نگردند.

            ای كودك رضیع! چون این خیالات و اوهام باطله در تو راسخ گردد، تو را خواهش عجیبی حاصل شود كه باید جمیع مردم، همه حركات و سكنات و آداب و رسوم و عادات خود را بر وفق میل و خواهش تو قرار دهند و باید به هر نوع كه باشد ولو به نهج علم غیب، از امیال باطنه تو مطلع گردند. ای مسكین بیچاره! چون بر این عرش غرور و كرسی زور مستوی و مستقر گردی به‏یكبار چون به اطراف نگری، جمیع عالم را پر از ناملائمات و منافرات خواهی دید و خویشتن را محاط به جمیع مصائب و بلایا و اكدار و احزان مشاهده خواهی نمود و این عالم وسیع بر تو تنگ خواهد شد، جمیع بنی نوع خود را از برای خود دشمن گمان خواهی نمود و چنان گمان خواهی كرد كه هر شخصی، هر آنی تو را به نوعی اهانت و تحقیر می‏نماید و یا آنكه عمداً بر حقوق لازمه تو قیام نمی‏كند و تو پس از آن جمیع عمر خود را به آه و حسرت به سر خواهی برد و همیشه اوقات خود را در آتش سوزان غم وهمّ و حسرت نشسته خواهی دید، چونكه هیچ‏كس ترا چنانچه گمان ترا بر آن داشته است، امتثال و اطاعت نخواهد نمود و توقیری كه درخور وهم تو بوده باشد، از برای تو به جا نخواهد آورد و هیچ‏گاه مردم عادات و رسوم خود را برحسب خواهش مالیخولیای تو نخواهند كرد و جبهه خود را به راستان و هم باطل تو نخواهند سود و این دشمن تو بدین نیرنج ابواب هزارها مصیبت بر تو خواهد گشود. ای بیچاره مسكین! این دشمن جانكاه به‏جهت اینكه عیشت را تلخ گرداند و تو را مدی‏الحیات در آتش غموم و هموم نشاند، نیرنگ عجیبی به تو به كار خواهد برد و به قوت رقیه أفسون خود، حقایق اشیاء را تبدیل داده هریكی را به رنگ دگر به تو وا می‏نماید، تا آنكه از نتایج آن همیشه در حزن و كمد بمانی. و چون تو را ناگزیر است از مبادله در اعمال با مشاركین خود در منزل و در مملكت. و ترا یارای زیست نیست مگر به استعانت هزارها از ابناء نوعت به اعانت و استعانت این عدو خونخوار همیشه اوقات اعمال دیگران را درنظر تو خرد و صغیر جلوه می‏دهد و افعال ترا عظیم و بزرگ، تا آنكه همیشه ترا در آن گمان اندازد كه جمیع عالم با تو راه خیانت و غدر پیموده‏اند، با آنكه تو هیچ‏گاه در ادای حقوق آنها تقصیری ننموده، بلكه اضعاف مضاعف آنچه بر تو بوده است، به‏جا آورده! و چون خواهی به اعمال خودت نظر افكنی، ذره‏بینی به دیده تو نهاده تا آنكه اعمال حقیر خود را اگرچه به‏قدر خردله بوده باشد، در نظرت چون كوه دماوند نماید و چون بر اعمال و كارهای دیگران نگاه كنی غشاوه عمشی بر دیده تو كشد، تا آنكه جبال شامخه دیگران را مانند خردلی بینی و علی‏الدوام تو را در مخالفات با دیگران بر منصّه قضا نشانده و از تو در آن واقعه به شهادت خودت طلب حكم می‏نمایی او آن سبب ترا بر آن می‏دارد كه علی‏الدوام با اهل و اولاد و خدم و أقارب و سایر آشنایان در جنگ و جدال عمر خود را به سر بری و هیچ آنی، لذت مسرت و فرح را نچشی و در آه و زاری جان سپاری. ای كودك! این دشمن بدخواه و این خصم جانكاه تو را مبتلا می‏سازد بدو بیماری شدیدی كه با آن بیماریها ترا هرگز راحتی حاصل نمی‏شود و هیچ‏گاه تو را آرامشی دست نمی‏دهد و جهان در چشم تو تیره و تار می‏گردد و همه ذرات وجود گویا به سبب آن بیماریها قصد هلاك تو می‏نمایند و همه راحتها بر تو دشوار می‏گردد و همه لذائذ در كام تو تلخ است. تشنگی می‏افزاید، غذایت جوع را قوت می‏بخشد، فراهمی اسباب راحتت منتج بیچارگی می‏گردد و بواعث تسلیه و تعزیتت ، موجب ازدیاد هموم و غموم تو می‏شود و دوستانت به پیرایه دشمنان بر تو ظاهر می‏گردند و ملائمات جهان بر تو به‏صورت منافرات جلوه می‏كنند و محفل انست به عزا مبدل می‏گردد و مونسهای تو بواعث كدر می‏شود. ای بیچاره مسكین! به واسطه آن بیماریها همیشه حیران و سرگردان از جایی به جایی و از طوری به‏طوری و از شأنی به شأنی منتقل شده، در هیچ‏جا و در هیچ چیز راحتی و آرامشی از برای خود نخواهی یافت و آن بیماری: هوس و سئامت است. (در گرفتارنمودن بیماری هوس و انواع مصاعب بواسطه ریا و اخلاق ذمیمه: بخل و طمع و نفاق و حیله و مكر) بدان بیماری. اول آن دشمن هر ساعتی ترا به‏چیزی راغب می‏گرداند و دارویی از برای آرامی و راحت دل تو نشان می‏دهد، گاهی تو را بر تحمل مشاق و كلف اسباب جشن و تهیه محافل عیش و عشرت دعوی می‏نماید و گاهی ترا به صید و قنص و قطع براری و صعود جبال باز می‏دارد. و زمانی تو را به تضرج خدود و ذاوئب و خصور مشتاق می‏سازد و وقتی تو را به خلاعت و مجون و مسخرگی و مضحكه‏ها راغب می‏نماید و ساعتی تو را شیفته به بساتین و انهار و ازهار و آواز بلابل و اصوات قماری می‏سازد- و طوری تو را به عمارات عالیه و قصور شاهقه و نمارق مصفوفه و غرفهای منقش و لباسهای فاخر و غلامان زرین‏كمر و به اسب‏های تازی و به اطمعه لذیذه و مشروبات مروقه دعوت می‏نماید و گاهی تو را تحریص می‏كند، بر علوم و معارف و فنون و آداب و جمع كتب و رسائل و معاشرت علماء و مجالست عرفا و مصاحبت ادباء و هنگامی تو را حریص می‏نماید بر جمع دراهم و دنانیر، به انواع القاب و اصناف ذل و مكر و حیله. و زمانی تو را باز می‏دارد بر سیاحت ممالك و تفرج بلاد و مجالست و معاشرت انواع عباد- و حینی تراحث می‏كند بر مبارات ابطال و مجارات رجال و ضرب به سیوف و طعن به رماح و مصارعت شجاعان و پهلوانان و گاهی ترا ترغیب می‏كند بر معاشرت درویشها و فقراء و تشویق می‏كند بر انزوا و اختلا و تو را از هر شأنی به شأن دیگر منتقل می‏گرداند و از مركزی به مركزی و از مقامی به مقام دیگر محول می‏كند، همگی به نوید استحصال راحت و آرامی است، ولی در هیچ مركزی قدم نمی‏نهی و در هیچ مقامی مستقر نمی‏گردی، مگر آنكه حالًا یك سئامت عظیمه در دل تو احداث می‏كند، تا آنكه تو را نفرت و كراهیتی حاصل شود، آن مقام را ترك نمایی و تو را بدین‏حالت در تمام عمرت سرگردان نموده و هر روزه از برای تعذیب تو، راه نوی به امید اكتساب راحت، بر تونشان می‏دهد. ای بیچاره عاجز! این سفاك از برای تو دو گونه بیماری عجیب و غریب مولم كه گوشت را آب می‏كند و استخوانها را تفتیت می‏نماید، آماده می‏سازد و دل ترا پر از طمع و شره می‏كند و به واسطه این حرص و شره، ابواب جمیع مشاق و مصائب عالم را بر تو مفتوح می‏نماید و راههای راحت و امنیت را بر تو مسدود می‏كند، بارها از برای جمع دراهم و دنانیر كه نتیجه طمع است، خویشتن را در گردابهای دریاهای ذخار انداخته تحمل وحشت و دهشت طوفانها و رعدها و برقها را می‏نمایی و در آن ظلمت دریاها و اضطراب كشتیها و ارتفاع و انخفاض موجها كه هر آنی مرگ را به صور منكره هائله بر انسانها نشان می‏دهد، هزارها دفعه توبه‏ها می‏كنی و از كرده خود پشیمان می‏شوی و باز دوباره شره تو بر قطع آن مسلك خونخوار كه هزارها هزار ابناء جنس تو را بلعیده است، دعوت می‏كند.
...ادامه←...ادامه←

 

آخرین بروز رسانی در چهارشنبه, 09 تیر 1389 ساعت 16:38 ادامه مطلب...

ده باور یک مدیر خوب

فرستادن به ایمیل چاپ

استیو توباک


تذکر: استیو توباک، مشاور، نویسنده و مدیر ارشد صنعتی با سابقه‌ای متجاوز از بیست سال مدیریت صنعتی در سانتاکلارای کالیفرنیا(گسترده‌ترین تمرکز فعالیت تکنولوژیک در جهان) است.

  داغ داغ: تاریخ ثبت پست:
     پنجشنبه، بیست و چهار ژوئن دو هزار و ده، سوم تیر هشتاد و نه، ساعت ده و چهل و پنج دقیقه صبح به وقت کالیفرنیا.

← اعتقاد اول: اولویت نخست من این است که سازمان من، به اهداف راهبردی و تاکتیکی خود، با تسهیل جریان کار و سهولت در تصمیم‌سازی دست یابد؛
← اعتقاد دوم: موظفم که با مسائل خود و دیگران، برخورد پخته و توام با تأمل و همدلی داشته باشم، خصوصاً وقتی دیگران در وضع مفلسی قرار دارند؛
← اعتقاد سوم: اگر کسی به کمک من نیاز داشت، دست یاری خود را از او دریغ نمی‌کنم، ولی نباید چنین توقعی از دیگران داشته باشم؛
← اعتقاد چهارم: هر چند سخت و دشوار است، ولی باید نظرات موافق و مخالفی که نسبت به زیردستان، دوستان، و مدیران دارم، صادقانه و بی‌پرده به آنها بگویم، و همین را از آنها بخواهم؛
← اعتقاد پنجم: معامله بر سر اصول اخلاقی، چه به این عنوان که هدف وسیله را توجیه می‌کند، و چه به هر توجیه دیگری، غیر قابل قبول است؛
← اعتقاد ششم: وظیفه من است که فضایل را در تیم و گروه خود ارتقاء دهم، و به دلیل خطاهای آنها ناراحت و آشفته شوم؛
← اعتقاد هفتم: موظفم که ابزارها، آموزش‌ها، و حمایت‌های لازم را در اختیار نیروهای خود قرار دهم، نه آنکه اهداف دست‌نیافتنی پیش پایشان بگذارم و آنها را در ورطه خبط و خطا قرار دهم؛
← اعتقاد هشتم: نه تنها باید تکریم ارباب رجوع را در تیم خود”تشویق“ کنم، بلکه از این بیش، وقتی نیروهایم در پی خدمت‌رسانی به مشتری هستند، ”نوکری“ نیروی خدمتگذار خود را بر عهده بگیرم؛
← اعتقاد نهم: باید به قدری که توان نیروهایم اجازه می‌دهد، به آنها اعتماد کنم، و به همان میزان هم از آنها مسؤولیت و پاسخگویی بخواهم؛
← اعتقاد دهم: باید بین حفاظت از تبعات سوء مدیریت بر ملت خود از یک سو، و ایزوله نکردن آنها از رویدادهایی که می‌توانند به آنها مربوط باشند توازن برقرار کنم. نباید از خوف آنکه آسیبی ببینند، آنها را از برخورد با چشم‌اندازهای تازه محروم کنم.

آخرین بروز رسانی در جمعه, 04 تیر 1389 ساعت 21:26

صفحه 375 از 377